Bir İsrail-Filistin barış anlaşması yeni liderlerle, silahlı muhalefetle, ekonomik baskıyla ve yeniden başlayan şiddetle karşılaşacaktır. Bir anlaşmayı imzalamak yalnızca ilk adımdır. Her iki tarafın da anlaşma sınandığında sözünü tutabilecek ve kamuoyu desteğini koruyabilecek bir hükümete ihtiyacı vardır.
Dışişleri Bakanlığının Oslo sürecine genel bakışı, karşılıklı tanıma ve geçici yönetimi nihai anlaşma görüşmelerine dönüştürme çabasını ele alır. Bu süreç nihai bir anlaşmaya ulaşmadı. Filistin yönetimi daha sonra Filistin Yönetimi ile Hamas arasında bölündü. Silahlı gruplar şiddet kullanmayı sürdürdü. Saldırılar ve başarısız görüşmeler, İsraillilerin barış karşılığında toprak vermeye olan inancını da zayıflattı.
Avrupa Birliği, İsrail’in yanında bağımsız, demokratik, toprak bütünlüğüne sahip, egemen ve yaşayabilir bir Filistin devletini destekler. Filistin Yönetiminde reform çağrısında da bulunur. AB, 2025’te sosyal yardım sistemini değiştiren bir kararnameyi memnuniyetle karşıladı. Kararname, daha geniş bir reform planının parçası olarak mahkûm ve şehit ödemelerinin hukuki dayanağını sona erdirdi.
Her iki unsur da önemlidir. Açık bir siyasi hedefi olmayan reform kamuoyu desteğini kaybedebilir. Sağlam kamu kurumları olmayan bir barış planı ise hiç kimsenin uygulatamayacağı vaatlere dayanabilir.
Kongre Araştırma Servisinin Filistinliler hakkındaki raporu, Filistin yönetimi, yardım, güvenlik bağları ve Hamas ile PA arasındaki bölünme arasında bağlantı kurar. Kalıcı bir anlaşma için toprağı yönetebilen, silahlı grupları denetleyebilen, kamu fonlarını idare edebilen ve lider değişikliğinden sonra da sözünü tutabilen bir Filistin kurumuna ihtiyaç vardır.
OZJF bir barış planında dört unsur arar: Filistin halkı tarafından seçilen ve halka karşı sorumlu olan liderler, İsrail için sağlam güvenlik, terörü ödüllendiren uygulamalara karşı dış baskı ve bir sonraki krizi atlatabilecek kamu kurumları. Bunların hiçbiri barışı garanti edemez. Bunları görmezden gelen bir planın kalıcı olması ise olası değildir.